Kahraman Tazeoğlu – Ölmüşsün Üzüldüm

Sol kolumun omuz ile dirsek arasındaki kısımda bir isim yazıyor. Siliktir artık, okunmaz ama yazıyor ben biliyorum. Yaş 16 bilemedin 17, jiletle yazmıştım ve şimdilerde laf olsun diye yazılan kelime ile değil gerçek bir jilet ile. Kanamıştı bol bol, nasıl sevinmiştim ismin orada diye.

Birkaç yıl sonra sol kolumda olması sebebiyle arkadaş denen canlılardan birinin söylediği bir cümle çok hoşuma gitmişti. ”kalp solda, onun ismi de sol kolda, ne mutlu solunda olana”. Oysa ben bilmiyordum o zamanlar kalbe bu kadar anlam yüklendiğini. Sadece sağ elimle yazabiliyordum, tuttuğum kalem değil jilette olsa. Yani manasız bir hareketti senin isminin sol kolumda olması.

Sadece bir “he” demiştim o canlıya.

Tanışma hikayemiz de olabildiğince saçmaydı. Anlatmayacağım, uzun yıllardır bu kadar saçmalamıyorum.

Ah ne romantik: okuluna gelmiş ve dayak yemiştim hem de yanlış okulun yanlış öğrencileri tarafından. Ne bileyim aynı isimle bir sokak ve bir cadde olduğunu. Şimdi hatırlamıyorum sen hangisindeydin… Ama benim sopa yediğimde değildin, onu biliyorum.

Bir vakit, başardım sana ulaşmayı; hala hatırlarım sorduğun soruyu: niçin bu kadar abarttın ki?

Nasıl abartmam… ben o sıralar aşk denilen kelimeye cidden inanıyordum.

Mektup bile yazmıştım sana, öyle kalbimin üstünde duran bir mektup değil, bilakis sana yolladığım ve annenin annemi aramasına sebep olan bir mektup.

Yaş 16 bilemedin 17 kaç aşk geçti üstünden, üstümüzden?

Ölmüşsün, üzüldüm.

Şiir: Atakan Aygün
Yorum: Kahraman Tazeoğlu
Şarkı: Gürkan

Benzer Yazılar
Cevap Bırakın