Bir sabah her ÅŸeyi bırakıp gitmek üzere hazırlandı. Çıkmadan önce son kez baktı komidinin aynasına. Bir elinde aklında neyi var neyi yoksa sıkıştırdığı bavulu bir elinde yıllardır giymekten hiç sıkılmadığı ceketi. Bir iki adım daha attı ‘’Bitti ha.. Buraya kadarmış…’’ dedi. Odasına uzandı sonkez. Son kez yastığının kokusunu çekti içine kadar. Son bir kez daha dokundu kıyafetlerine... Geçerken yatağın yanında duran kol düğmelerini düşürdü yanlışlıkla. Aldırmadı. Kucak dolusu sevgiler bÄ...

Konya sus pus görünüyor bu cuma sabahı da. Çocuk gibi pencereye hoh deyip adını yazıyorum. Zaten sokaklardaki sis silüetini görmemi engelliyor, Yokluğun yetmezmiş gibi. Birde sokaktaki sise küfür ediyorum mübarek günde. Hemen üstümü giyinmeliyim, Dışarı çıkıp bir sigara yakmam gerek. Belli mi olur belki sislerin arkasında bekliyorsun beni. Nerde benim sigaram! Bak şu tütünü bile sırf senin yanına daha çabuk gelebileyim diye içiyorum. Hani sen demiştin ya ben olmasam bile sen olacaksın diye, Sözümü tutabilmek i...

Hayaldi ve bir gün mutlaka yaşanacaktı. Belki yorgunluktan hep uyuyakalınan o koltuğun üzerinde görülen rüyalarda Belki başka bir şehir, başka bir kent, başka bir oda. Hayaldi ve mutlaka hayata iki  kısık gözle bakacaktı. Tek başına ısınmak bilmeyen elleri vardı. Görünen o ki, tek nefesle olmayacaktı. Hayaldi ve sevdiğinin gözkapaklarına yapışmış resmi, Her gözünü kapadığında karşına çıkacaktı. Çöl mevsimi andıran gözleri vardı, Mavi bakardı ama çok sıcaktı... Yakardı Acıtırdı Hayaldi. Gide...

Gidiyordun... Ve elimden gelen şey,hiç birşeydi. Madem işe yaramıyorlar, ben de vurdum jileti. Bir şehir sana bulanıyordu... Leş gibi ayrılık kokuyordu tüm köşe başları Midem bulanıyordu. Hani sormuştun ya bu şehir bizim olsun mu? diye Gidiyordun.. Koskoca şehir avuçlarımda yanıyordu. Söyledim sana kaç kere... ''Gitme,sakın düşerim!'' diye Sen inadına gidiyordun. Dizlerim kanıyordu.. Umursamıyordun! Annemin başımın ucuna koyduğu bir bardak suda boğuyordum hayallerimi. Ellerim ıslanıyordu.. Ben katil oluyo...

'' Daha dün doğmuştum. Ve öleceğim. Doğmak ve ölmek arasındaki şu mesafede  koskoca bir ömrün saklı olduğunu söyleyenler varmış, İnanmıyorum! '' Gece tüm kasvetiyle yine, Yavaş yavaş çökmekte düşlerime. Uyumak mı ? Bir zamanlar bende uyurdum. Hatta toz pembe rüyalardı gördüklerim. Hayallerdi kurulan pembe panjurlu, Ve temeli çalınarak atılan, Dayanıksız bir hayattı oturduğumuz. Mutluyduk... Bu yürekte saklambaç oynadım ben! İlerki çukur mu yoksa çok eskiden, Sendeleyip, gamzelerine düştüğüm...

Kelimeler... Derdimi anlatmaya yetmiyorsunuz. Oysa ki, anlatamadığım, anlatmak istediğim şeyler var. Ses tellerimin arasında. Ve bunları anlatmak için size mahkum olduğumu zannederek yazmaya başlarsam mesela, Kimse birşey anlamaz. Bir susuş, bir ağlayış. Hatta kapıp çantayı gitmek, Yüz bin defa daha anlaşılır. Buna rağmen sırtımı dayadığım kelimeler var. Kelimelere değilde yazmaya mahkum olduğum zamanlar, Soluklanmak için tutunduğum kelimeler... Mesela 've' Sen olmasan ben nasıl anlatırım 've sonra...' di...